Mijn eerste Chanel tas

Een Chanel tas. De droom van menig vrouw, zo ook die van mij. Maar oh zo duur. Ik ben best bereid om een paar honderd euro voor een mooie leren tas neer te leggen, maar de prijzen van Chanel gaan echt veel verder dan een paar honderd euro. Toch ben ik sinds vorige week trotse eigenaresse van een prachtige Chanel wallet on chain. Alleen de winkel al was een hele belevenis. Ik vertel je er alles over.

Sparen voor mijn eerste Chanel tas

 

Al 15 jaar geef ik les op de sportschool. Sinds 10 jaar doe ik dit in de avonduren naast mijn normale kantoorbaan. Het geld wat ik hiermee verdien is dus een leuk extraatje. Omdat ik tegenwoordig nog maar 1 uur per week lesgeef, gaat dit niet om vele geld. Twee jaar geleden kon ik geen kerstcadeau bedenken en kreeg ik geld. Ik legde het weg, samen met wat geld van mijn lesfeeguurtjes. Dat bleek het begin van mijn Chanel-spaarpotje. Twee jaar lang heb ik al mijn extraatjes opzij gelegd. Mijn droomtas was een Classic Flap in de maat small.

Waarom een Chanel tas?

De Chanel tassen worden echter 1 of 2 keer per jaar in prijs verhoogd en de Classic Flap was inmiddels zo duur geworden als een kleine auto. Ik vond dat echt te ver gaan. Het nodige speurwerk op internet leerde me dat de Gucci Marmont Matelasse een vergelijkbare tas zou zijn, maar dan voor een vierde van de prijs van een Chanel Classic Flap. Tegen beter weten in zette ik mijn zinnen op de Gucci tas. Begin december was ik met mijn vriend op babymoon in Dubai. In een groot winkelcentrum vonden we zowel een Gucci- als een Chanel-store. Vol goede moed paste ik de Gucci tas. Wat bleek? Hij stond me niet zo goed en vanwege het gebrek aan een ritssluiting zaten er aan beide kanten van de flap vrij grote gaten, waardoor kleine spullen er zo uit zouden vallen als je de tas schuin hield. Geen Gucci dus.

Vervolgens gingen we naar de Chanel boetiek en om een lang verhaal kort te maken: het was liefde op het eerste gezicht met de wallet on chain. Deze is wat platter dan een classic flap, waardoor hij heel flatterend stond op mijn lichaam. Het is een heel klein tasje, maar heel handig ingedeeld. Er zitten genoeg vakjes voor bankpassen in en een ritsvak voor kleingeld. In de flap zit nog een ritsvak en achterop de tas zit ook nog een vakje. Je gebruikt de tas dan ook als portemonnee, dus die stop je er niet los nog in. In het middenvak houd je dan voldoende ruimte over voor je telefoon, sleutels, lipstick enz. Toch nog even een vergelijking met de classic flap, maar het was heel duidelijk: de wallet on chain moest het worden. En laat mijn spaargeld nou precies genoeg zijn om dat tasje te kopen!

Toen begon het grote goedpraten. Ik wilde voor mezelf kunnen verantwoorden waarom ik bijna een maandsalaris ging uitgeven aan een minitasje (moet je nagaan dat de classic flap small nog 4 keer zo duur is). De grootste reden bleef dat het mijn droom was om ooit een Chanel tas te bezitten. Ik had er hard voor gespaard en de tas echt zelf bij elkaar verdiend. Een andere reden was dat Chanel tassen waardevast zijn. De prijs stijgt elk jaar een of twee keer, dus als ik hem goed zou onderhouden, zou ik hem eventueel nog ooit kunnen verkopen.

De doorslaggevende reden was dat we een dochter verwachten in maart. Ik zag dit echt als een kraamcadeau aan mezelf. En hoe leuk zou het zijn om over 20 jaar een echte vintage Chanel tas aan mijn dochter te kunnen geven?

De knoop was dus doorgehakt. Ik ging ervoor. De wallet on chain is een klassieke tas, dat betekent dat hij niet in een bepaalde collectie zit en maar even verkrijgbaar is. Deze tas blijft waarschijnlijk, net als de classic flap en de boy bag altijd te koop. Ik vond -en vind- het zachte lamsleer nog altijd het allermooiste materiaal, maar de verkoper in Dubai vertelde dat dit nogal kwetsbaar is. Als je de tas echt wil gaan gebruiken (en dus niet 15 Chanel tassen hebt om af en toe uit te kiezen) raadde hij aan de caviar leren te nemen. Die is ook van lamsleer, maar dan met een bepaalde bewerking, waardoor hij veel minder kwetsbaar is. Doordat het materiaal wat stugger is, blijft de tas (en dan vooral de flap) ook beter in model.

De aankoop bij de Chanel boetiek in Amsterdam

Afgelopen vrijdag was het dan zo ver. Ik belde de Chanel boetiek in Amsterdam op en ze bleken “mijn” tasje op voorraad te hebben. Zonder nog langer te twijfelen stapte ik met al mijn geld in de auto en reed naar Amsterdam. Onderweg heb ik nog een paar keer getwijfeld, ging ik dit echt doen? De Chanel winkel is prachtig, helemaal bekleed met groenig glas. Er staat een bewaker voor de deur die de deur voor je opendoet. Hij nam de beker thee die ik net had gehaald van me aan. Ik ging meteen af op een verkoper die op dat moment niet met een klant bezig was. Hij was, net zoals alle verkopers, gekleed in het zwart en droeg zwarte handschoenen om de tassen niet te beschadigen. Hij ging een nieuw exemplaar halen, en ondertussen vergaapte ik me aan alle mooie spullen in de winkel. Al snel kwam hij terug met mijn tasje en mocht ik het uitgebreid bekijken en passen. Hij vertelde nogmaals dat het caviar leer de beste keuze was voor een eerste Chanel tas. Ik vond hem nog steeds net zo mooi als in Dubai.

Dus ik liet hem inpakken. En bij Chanel betekent dat niet domweg in een tasje doen. Nee, er gaat een dustbag omheen, dan gaat de tas samen met de certificaten en onderhoudsinstructies in een doos. Om de doos komt een wit Chanel lint en daarop wordt de kenmerkende witte bloem geplakt. De doos gaat in een zwarte tas, waarvan de hengsels ook weer met wit Chanel lint worden dichtgeknoopt. Op de tas zit ook weer een witte bloem. Zo mooi, bijna jammer om uit te pakken.

Terwijl de tas werd ingepakt, moest ik mijn gegevens invullen. Als Chanel klant word je geregistreerd. Het serienummer van deze tas is nu dan ook op mijn naam geregistreerd. De kassabon (in een wit mapje met de kenmerkende bloem erop) is volledig voorzien van je naw-gegevens. En toen kon ik gaan afrekenen. Ik voelde me een beetje stom met dat pak papiergeld in mijn tas, maar gelukkig rekenden de klanten voor mij ook met duizenden euro’s contant af. Niemand keek er vreemd van op. Een half uur later stond ik weer buiten, een Chanel tas rijker en heel wat geld armer. Ik voelde me de koning te rijk. Na nog een beetje windowshoppen op de PC Hooftstraat ging ik weer naar huis, mijn nieuwe aanwinst veilig op de bijrijdersstoel.

Wat een leuke ervaring vond ik het om eens extreem veel geld uit te geven bij zo’n chique winkel. Ik had het hele weekend een goed humeur. Ik voelde me echt welkom, ondanks mijn H&M kleding. De verkopers waren ontzettend aardig en behulpzaam en namen er echt de tijd voor, ook al kocht ik het goedkoopste tasje uit het assortiment. Ik denk nu al na over mijn volgende aankoop… Eigenlijk moet ik nu wel een bijpassend portemonneetje hebben toch? 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s