Opvallende reacties die je krijgt tijdens je zwangerschap

Inmiddels ben ik 31 weken zwanger en alles gaat nog steeds helemaal goed! Ik heb lichamelijk eigenlijk niks te klagen. Het wordt natuurlijk wel wat zwaarder nu en ik heb daardoor wat meer last van rugpijn. Het sporten staat sinds deze week dan ook op een laag pitje.

Het valt me op dat je als zwangere vrouw vaak het onderwerp van gesprek bent en dat de opmerkingen lang niet altijd leuk zijn. Waar ik me over verbaas? Dat vertel ik je vandaag.

Opmerkingen over mijn omvang.

Toen ik ongeveer 20 weken zwanger werd, kon je echt niet meer om mijn buik heen. Vanaf dat moment zijn de opmerkingen over mijn omvang opeens niet meer aan te slepen. Elke dag krijg ik meerdere keren commentaar op mijn omvang. En dat gaat dan meestal niet eens over mijn buik, maar vooral over het toegenomen formaat van de rest van mijn lichaam. In het bijzonder schijnt mijn gezicht enorm dik te zijn geworden. Dat was mij niet eens opgevallen, tot ik op 1 dag maar liefst 6 keer (ja, ik had ze geteld) de opmerking kreeg dat mijn gezicht zo vol was geworden. Soms lachen mensen me uit, tenminste zo voelt het. Blijkbaar vindt men het erg grappig om te zien dat ik vocht vasthoud.

Ik kan je vertellen, niemand is blij met opmerkingen over haar toegenomen postuur, en een zwangere vrouw onder invloed van heel veel hormonen al helemaal niet! Natuurlijk baal ik ook als een stekker dat ik al 2 kledingmaten groter draag in mijn broeken. Ik reageer meestal maar gewoon met een glimlach, of met de opmerking “tja, er groeit een kind in mijn buik, meestal word je daar wat zwaarder van”, maar heel eerlijk gezegd maken al die opmerkingen die ik nu al ruim 10 weken dagelijks moet aanhoren me heel erg onzeker. Zo onzeker, dat ik liever geen sociale dingen meer plan, omdat ik geen zin heb om weer allemaal commentaar te krijgen op mijn postuur. Niemand wil dik worden, en ik baal ontzettend van het feit dat ik nu al meer ben aangekomen dat wat ik met mijn BMI gemiddeld pas aan het eind zou moeten zijn aangekomen. Helaas heb je daar zelf bijna geen invloed op. Het groeit zoals het groeit, of je dat nou leuk vindt of niet.

De vraag of ik het zelf niet erg vind.

Deze had ik niet verwacht. Ik had wel verwacht dat mensen commentaar zouden hebben op mijn omvang, maar dat ze ook nog eens massaal vragen of ik er zelf niet van baal, die zag ik niet aankomen. Blijkbaar heeft iedereen een bepaald beeld van mij of van mensen met een gezonde leefstijl in het algemeen, dat wij wel heel erg zullen balen van het dikker worden. Ik denk dat er veel zwangere vrouwen zijn die het dikker worden lastig vinden, dat is tenminste wel wat ik om me heen hoor. Maar we weten allemaal dat het onvermijdelijk is en dat het er nou eenmaal bij hoort. Ik vond het dikker worden in eerste instantie niet zo vervelend, tot ik werd doodgegooid met opmerkingen over hoe dik ik was, dat ik het heel snel vervelend ging vinden. Blijkbaar zie ik er dan dus wel behoorlijk dik uit en valt mensen dat op. Dat maakt me heel onzeker.

De opmerking dat alles wel weer goedkomt.

Ook een mooie. Na de opmerking over mijn omvang komt meestal meteen de opmerking “met jouw sportieve leefstijl komt het vast weer snel goed”. Ten eerste natuurlijk nergens op gebaseerd. Ik schrijf natuurlijk voor Followfitgirls en Ellefit en ik geef een uurtje les op de sportschool en probeer zelf nog 1 of 2 keer per week te sporten, niet extreem veel dus, zeker niet omdat ik zittend werk heb. Ik plaats op mijn Instagram voornamelijk sportfoto’s, dat is nou eenmaal waar mijn interesse ligt en waar ik over schrijf. Op basis van wat mensen in het openbaar van me zien, trekken ze de conclusie dat ik supergezond leef en heel erg veel sport. Maar de momenten dat ik op de bank zit met mijn ene hand in een zak chips en de andere op de afstandsbediening zet ik natuurlijk niet online. Ja, ik vind gezond eten belangrijk, maar er gaat geen dag voorbij dat er geen snoep naar binnen gaat. Daarnaast ben ik mijn hele leven al sportief, maar ben ik nog nooit ook maar een kilo afgevallen. Voor mij dus totaal niet vanzelfsprekend dat het met mijn lichaam weer “goed komt” (wat men daar ook mee mag bedoelen). Ik ga uiteraard wel proberen weer te sporten, wat planningstechnisch met een kind en een drukke vriend heel wat lastiger zal gaan dan voorheen. En gezond eten blijven we ook doen. Dus goed komt het sowieso, maar of ik ooit nog het lichaam van voor mijn zwangerschap krijg? Daar ga ik niet vanuit.

Ik denk dat het me het meeste raakt dat men er vanuit gaat dat dit lichaam niet goed is, of dat een lichaam na een bevalling niet goed is. Je lijf verricht een topprestatie, dat vind ik nogal wat! En dat er daarna misschien 5 kilo blijft hangen en een buikje overblijft, dan is dat maar zo

Opmerkingen over mijn leeftijd.

Omdat ik al 37 ben, krijg ik vaak de vraag waarom ik nu pas een kind krijg. Ook zijn mensen vaak verbaasd dat wij nu nog een kind krijgen of vragen of het wel gepland was. Best een vreemde vraag, vind je niet? Want je leven kun je simpelweg niet plannen. Ik ken mijn vriend sinds mijn 30ste, jong moeder worden zat er dus sowieso al niet in. En dan zijn er nog medische kwesties. Bij de een duurt het zwanger worden lang, de ander heeft andere (al dan niet medische) redenen waardoor een zwangerschap langer uitblijft dan men van je verwacht. Ik heb hier verder weinig over te zeggen, alleen dat opmerkingen over een hogere leeftijd in combinatie met zwangerschap best pijnlijk kunnen zijn.

 

Goedbedoelde adviezen over (niet) sporten.

Vanaf het moment dat je echt goed ziet dat ik zwanger ben, krijg ik elke keer als ik ga sporten opmerkingen over het feit dat ik “nog” sport. De meeste zijn heel leuk. Iedereen vindt het knap en goed dat ik het nog doe. Ik vind het vooral vanzelfsprekend. Ik denk dat het juist veel slechter is als je al jarenlang gewend bent (veel) te sporten om dan opeens te stoppen. Waarom zou je stoppen als het nog goed gaat, het nergens pijn doet en je er energie en een goed humeur van krijgt? Sommige dingen sla ik over, zo kon ik al snel niet meer hardlopen en voelen squats niet meer lekker.

Toch krijg ik ook regelmatig het “advies” dat ik echt mijn rust moet pakken. Geloof mij, dat doe ik zeker! Mijn trainingssessies zijn korter, dus een half uur tot 3 kwartier actief zijn na een lange dag op kantoor zitten lijkt mij geen enkel probleem. Na de workout lig ik lekker op tijd in bed met een boek. Hoezo geen rust pakken?

Ook vinden mensen het vaak onverantwoord dat ik alle oefeningen nog doe, omdat je daar toch je buik bij aanspant. Klopt, bij bijna elke beweging span je je buikspieren. Je buikspieren zorgen ook voor je balans. Juist door sterke (schuine) buikspieren zorg je dat het kindje stevig vast zit en niet zo los in je banden hangt. Ik merk ook dat ik minder last van rugpijn heb als ik mijn rug goed blijf trainen.

Voor mij tot nu toe dus alleen nog maar voordelen van het blijven sporten, ik hoop dat ik het nog lang kan blijven doen!

Kreeg/krijg jij ook opmerkingen waarover je je verbaasde?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s