De laatste loodjes, met zwangerschapsverlof!

Yes, de laatste loodjes zijn nu echt aangebroken! Ik ben inmiddels 37 weken zwanger en de eerste week van mijn zwangerschapsverlof is al voorbij. Hoe voel ik me nu en geniet ik van mijn vrije tijd? Ik praat je bij.

Zwangerschapsverlof

Ik merkte dat het de laatste weken op mijn werk toch wel zwaar werd. Ik had vooral veel moeite met lang zitten. 8 Uur op een dag in dezelfde houding op een stoel zitten bleek toch wel moeilijk. De lunchwandelingen begonnen me ook wat zwaar te vallen, omdat mijn collega flink doorstapt en ik na 20 minuten dan echt even bij moest komen. Ook kon ik minder goed omgaan met stress en was ik veel sneller geïrriteerd. Daarom heb ik de laatste 2 weken minder lange dagen gemaakt. Als je zwanger bent, heb je recht op 1/8 van je werktijd per dag extra pauze. Ik heb elke ochtend een half uur opgenomen, zodat ik niet elke ochtend doodmoe op mijn werk verscheen. Daarnaast heb ik aan het eind  van de dag wat verlof opgenomen, zodat ik in plaats van 8 uur per dag, ongeveer 6 uur per dag werkte.

Inmiddels is de eerste verlofweek al voorbij gevlogen. Ik heb een to-do lijst gemaakt en ik heb nog niet alles kunnen afvinken. Ik had de week vrij vol gepland met afspraken. Donderdag merkte ik dat dat eigenlijk wat te veel was, en heb ik mijn afspraak van vrijdagmiddag afgezegd. Dat gaf me alvast een stuk rust. Deze week ga ik de laatste dingen voor de baby aanschaffen, lakentjes wassen, het bedje opmaken. Verder ga ik de bedklossen ophalen en onder het bed zetten. Als dat allemaal is gebeurd, zijn wij er klaar voor! De komende tijd ga ik lekker mijn rust nemen, ik sta lekker laat op (gelukkig slaap ik nog prima) en kijk tv. Ik wandel wat, winkel wat, ik surf wat op internet (het wordt ook wel tijd om een geboortekaartje te kiezen) en als ik er zin in heb spreek ik af met vriendinnen. Vooralsnog verveel ik me niet.

Hoe gaat het met sporten?

Mijn eerste trimester was qua sporten een drama. Ik was zo extreem moe, dat het simpelweg niet lukte. Het tweede trimester ging een stuk beter, maar toen was ik een paar keer ziek. Het derde trimester was ik tegen mijn verwachting in echt fit en energiek. Het lukte me wekenlang om 3 a 4 keer per week te sporten. Toen ik het de laatste 2 werkweken wat zwaar had met mijn werk, kwam het er niet van om zo veel te sporten. Nu ik thuis ben, heb ik het de eerste week te druk gehad om te sporten en ben ik slechts 1x krachttraining en 1x cardio gaan doen. Ik heb wel redelijk wat kunnen wandelen en mijn 12.000 stappen per dag bijna elke dag gehaald. Ik hoop dat ik de komende tijd iets meer rust vind, waardoor ik weer een paar keer kan gaan sporten. Het lukt me nog steeds om 20 minuten op de crosstrainer te staan, dan 10 minuten interval op de loopband (telkens 30 sec 5 km per uur afgewisseld met 30 sec 10 km per uur) en nog 5 a 10 minuten op de stairmaster. Ik merk wel dat dit steeds zwaarder wordt. Maar ik voel me wel voldaan na zo’n training.

Qua krachttraining volg ik al sinds oktober hetzelfde schema, gemaakt door Health Advies Breda. Eigenlijk zijn dit 2 trainingen per week, maar dit lukt de laatste tijd niet meer. Ik heb het schema een beetje aangepast, sommige oefeningen voelen niet goed meer, dus die laat ik zitten of vervang ik voor andere oefeningen. Buikspieren heb ik al maanden niet meer gedaan, dat voelde niet goed meer.

Ik heb tot en met 35 weken les kunnen geven, precies zoals ik had gehoopt. Dat ging echt nog prima! Heel fijn.

Hoe gaat het met mijn gewicht?

Tja, mijn gewicht blijft een gevoelig punt. Ik had me voor de zwangerschap voorgenomen dat ik binnen het gemiddelde van 11-15 kilo zou blijven. Ik zou gezond blijven eten en blijven sporten. Inmiddels weet ik wel beter, je kunt dit totaal niet sturen. Door de extreme vermoeidheid kon ik de eerste 3 maanden niet sporten. Daarna ben ik een paar keer ziek geweest. Ook was ik misselijk als ik niet genoeg at, en schreeuwde mijn lichaam opeens om koolhydraten. Alles bij elkaar vlogen de kilo’s er dus aan. Toen ik me weer beter voelde en weer lekker kon sporten, hoopte ik dat het zou stoppen

met het extreme aankomen, maar die vlieger ging ook niet op. Ik bleef ook de laatste weken stug 1 of 2 kilo per week aankomen. Ik ging 1x per week op de weegschaal en elke keer was dat weer een heel naar moment. Ik ging van kledingmaat 36 naar maat 40 en heb dus veel kleding moeten kopen en na korte tijd weer weg moeten doen. Ik kan er lang en breed van balen, maar het is niet anders.

Iedereen zegt “bij jou komt dat snel weer goed hoor”, maar ik heb er nog wel een hard hoofd in hoor. Hoe krijg ik het straks met kind en drukke man in vredesnaam voor elkaar om 4x per week te gaan sporten? En door alle drukte met werk, kind, koken, huishouden enzovoort zal het vast ook niet direct lukken om me weer aan een eetschema te houden. Ik hoop stiekem dat ik veel van het vocht wat ik vasthoud snel kwijt ben. Je kunt van buiten alleen niet goed zien wat nou precies vocht is en wat toch echt vet is. Daar ga ik een paar weken na de bevalling achter komen. Ik vind het heel spannend en heel lastig om de controle niet te hebben. Al die maanden lang doet je lijf iets waar je amper invloed op hebt. Ik hoop die controle weer snel na de bevalling terug te vinden. Het lijkt me overigens ook heerlijk om weer lekker zonder buik rond te lopen. Die begint nu toch wel in de weg te zitten. Straks lekker weer gewoon mijn teennagels lakken, mijn schoenen (hopelijk) weer passen en zonder moeite mijn veters kunnen strikken. Ik kijk ernaar uit!

Hoe gaat het lichamelijk en mentaal?

Ik heb lichamelijk nog steeds niks te klagen. Natuurlijk wordt alles zwaarder, ik kan niet overal goed bij, ik heb meer moeite met traplopen en ook wandelen gaat een stuk trager, mezelf omdraaien in bed is bijna lachwekkend, zuchtend en steunend op mijn andere zij rollen, dan op mijn knieën gaan zitten, over het voedingskussen heen klimmen en dan uit bed stappen. Maar dat hoort er allemaal bij. Ik heb nergens pijn, hooguit wat rugpijn als ik een dag veel heb gelopen. Ik heb tijdens het lopen ook regelmatig pijn laag in mijn buik. Dat schijnt te komen door het willen indalen van de baby. Die is overigens nu met 37 weken nog steeds niet ingedaald. Van mij mag ze wel wat zakken, dat zou mij meer lucht en minder maagzuur moeten geven.

Mentaal is het wel een ander verhaal. Ik heb de hele zwangerschap echt niet genoten van het zwanger zijn. Ik heb de baby amper gevoeld, pas vanaf 24 weken voelde ik heel lichte bewegingen, die eigenlijk niet veel sterker zijn geworden. Dit komt door de voorliggende placenta. Wel jammer hoor! Met 34 weken voelde ik niks meer en heb ik 2 ctg scans gehad in het ziekenhuis. Alles bleek gelukkig goed, en blijkbaar was ze alsnog uit stuitligging gekomen.

Hoe verder ik in de zwangerschap kom, hoe vaker ik me erbij neer lijk te kunnen leggen dat zwanger zijn niet mijn ding is. Ik troost mezelf met de gedachte dat het over een paar weken echt voorbij is, en dat ik het nooit meer hoef mee te maken als ik dat niet wil. Het is echt bizar hoe hormonen je een ander mens kunnen maken. Ik ben mezelf volledig kwijt, zowel lichamelijk als mentaal. De laatste weken houd ik ook in mijn gezicht meer vocht vast en blijkbaar vinden mensen het nodig om daar steeds opmerkingen over te maken. Zo’n opmerking kan mij behoorlijk van slag maken en het heeft er ook voor gezorgd dat ik liever niet meer in het openbaar verschijn. Feestjes zeg ik liever af, omdat ik me schaam voor alle kilo’s en dat dikke hoofd, ook al kan ik er niks aan doen.

De ene dag voel ik me rustig, maar de andere dag kan ik me weer compleet verloren voelen. Ik ben dan zo verdrietig, dat ik me geen raad weet met mezelf. Nee, zwanger zijn is niet zo aan mij besteed.

Nu weer lekker door met “vakantie” vieren, want stiekem voelt het wel een beetje zo. Soms voel ik me schuldig als ik op de bank lig te niksen, of als ik het huis niet heb gepoetst. Maar dit is voor het eerst sinds ik werk (2003) dat ik langer dan 2 of 3 weken achter elkaar vrij heb! En deze tijd komt ook nooit meer terug. Dus nu genieten zolang het nog kan! Mijn vriend en ik zorgen voor genoeg tijd samen, we gaan lekker uit eten, winkelen, wandelen. Dat zouden we nog wel eens kunnen gaan missen straks.

Wie weet hoeveel (of hoe weinig?) updates er nog komen voor ons meisje zich aandient. Ik hou jullie uiteraard weer op de hoogte!
Hoe waren jouw laatste loodjes?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s