Mijn bevallingsverhaal

Topfit het ziekenhuis is, halfdood er weer uit. Op maandag 12 maart werd ik opgenomen in het ziekenhuis, omdat de bevalling werd ingeleid. Pas op zaterdagavond 17 maart kwamen we thuis. Helaas ging de bevalling niet zonder complicaties. Wat er gebeurde lees je hieronder.

De laatste loodjes

De hele zwangerschap heb ik fysiek weinig klachten gehad. Ik heb dan ook lesgegeven tot en met week 35 en heb zelf tot en met week 37 gesport. Wel op een wat lager pitje, maar ik bleef in ieder geval bezig. Ik was (en ben) er van overtuigd dat je sneller opknapt wanneer je fit gaat bevallen. Mentaal vond ik de zwangerschap heel erg zwaar, dus ik was er ook wel heel erg klaar mee. Ik zag er enorm tegenop om misschien wel tot 42 weken te moeten wachten. Ik hield veel vocht vast en met 37 weken zwangerschap was ik al aardig opgezwollen. Ik moet er niet aan denken hoe ik eruit zou hebben gezien, en hoe ik me gevoeld zou hebben, als ik 42 weken zwanger zou zijn geweest.

De hele zwangerschap heb ik weinig beweging gevoeld. Dit kwam waarschijnlijk doordat de placenta aan de voorkant lag. Rond de 34 weken voelde ik opeens niks meer. Ik heb de verloskundige gebeld en werd doorverwezen naar het ziekenhuis, waar een ctg (een hartfilmpje) werd gemaakt. De baby deed het prima. Omdat ze opeens toch uit stuitligging was gedraaid, kon het zijn dat ik haar minder voelde bewegen. Gerustgesteld gingen we weer naar huis. Tot ik ongeveer 37 weken zwanger was. Ik voelde de baby weer niet bewegen. Ik had al de hele dag niks gevoeld en ook de standaard trucjes werkten niet. Elke avond speelden we een muziekje voor de baby en voelde Willem aan mijn buik. Hij kreeg dan altijd wat schopjes terug. Maar nu niet. Na 2 uur proberen kregen we nog steeds geen reactie. Ik was in paniek en weer moest de verloskundige gebeld worden. Zo kwam het dat we midden in de nacht weer in het ziekenhuis zaten voor een ctg. De volgende ochtend had ik een afspraak met de gynaecoloog. Die ging even voelen hoe het met mijn baarmoedermond was (auw auw!) en zei toen dat ik vanaf nu om de dag naar het ziekenhuis moest voor een ctg en dat ik die maandag zou worden opgenomen voor de inleiding, dan was ik 38 weken en 1 dag.

Die kwam wel even binnen! Ik had pas anderhalve week verlof en nog helemaal niet stilgezeten. De laatste dagen gebruikten we dus om de laatste dingen voor de baby te regelen. Nog een keer met zijn tweetjes uit eten en voor we het wisten was het maandag 12 maart.

De inleiding

We moesten ons die maandag om 8.30 melden in het ziekenhuis. Ondanks de zenuwen had ik wel goed geslapen. Er werd begonnen met een ctg scan en vervolgens werd er een hormoongel aangebracht op de baarmoedermond. Daarna werd er een ballon in de baarmoedermond geplaatst. Deze werd gevuld met water. Daarna moest ik weer aan de ctg. De ballon moest er 12 uur in blijven zitten. Ik mocht gewoon rondlopen, maar ik had toch wel veel pijn dus heb de hele dag in bed gelegen. Omdat Willem moest werken, heeft mijn moeder bij me in het ziekenhuis gezeten.

Die avond om 22.00 uur mocht de ballon eruit en werd er een infuus met weeënopwekkers aangesloten. Er werd ook een elektrode op het hoofdje van de baby geplakt, waarmee haar hartslag continu werd gemeten. Elke paar uur werd er gevoeld hoeveel ontsluiting ik al had. Dat vond ik steeds best pijnlijk. De volgende ochtend rond 9 uur begonnen de weeën. Al snel had ik er 7 per 10 minuten, waardoor ik niet meer kon bijkomen. Ik heb toen om een ruggenprik gevraagd. Rond de middag werd de ruggenprik gezet. Ook kreeg ik een blaaskatheter. Tijdens het plaatsen van de ruggenprik daalde mijn bloeddruk opeens naar 50/32. Dit is heel erg laag, en er werd nog een infuus aangelegd om deze weer omhoog te krijgen.

Toen ik weer wat was opgelapt werd ik teruggereden naar de kraamkamer. Vanaf dat moment mocht ik niet meer uit bed. Ik had dan ook heel wat toeters en bellen aan mijn lichaam hangen. Gelukkig werkte de ruggenprik heel goed en was de pijn snel over. Door mijn verdoofde benen kon ik me amper nog zelf omdraaien. Gelukkig voelde ik het toucheren nu ook niet meer.

De bevalling

Dinsdagnacht rond 0.00 uur had ik eindelijk 10 cm ontsluiting, maar de baby was nog niet voldoende ingedaald, dus ik moest nog even wachten. De ruggenprik werd afgekoppeld en de weeënopwekkers werden opgeschroefd. Ik was bang dat de weeën erg pijn zouden gaan doen, maar ik voelde nog amper wat.

Om 3.30 was ze eindelijk voldoende ingedaald om te gaan persen. Ik kreeg echter geen persweeën. Waarschijnlijk was mijn baarmoeder “moe” na al die tijd al weeën te hebben gehad (die ik vanwege de ruggenprik niet voelde). Omdat mijn vliezen op dat moment 24 uur gebroken waren, moest de baby nu toch wel snel geboren worden. Op de monitor keek ik wanneer ik een wee had, en dan ging ik maar persen. Na een uur moest er tocht echt iets gebeuren en werd kort overlegd of ze de baby met de vacuümpomp gingen halen of dat er een knip gezet moest worden. Het werd een knip. Daar voelde ik overigens niks van. En toen, om 4.55 woensdagochtend 14 maart, was ze daar dan eindelijk, onze Lauren.

Maar toen…

Ik was doodop, maar ik hoefde alleen nog even die placenta eruit te werken en dan was het voorbij. Alleen, de placenta kwam dus niet. Die moet er binnen een half uur uit komen, maar hij kwam niet. Uiteindelijk is er wat aan getrokken en kwam hij eruit. Maar hij bleek niet volledig te zijn. Een deel zat nog in mijn baarmoeder. Inmiddels was ik anderhalve liter bloed verloren en moest ik met spoed naar de operatiekamer. Toen ben ik het bewustzijn verloren en ik werd weer even wakker op de operatiekamer. Daar werd ik onder narcose gebracht en is de rest van de placenta verwijderd. Tijdens die operatie verloor ik helaas nog eens 2,5 liter bloed. In totaal dus 4 liter. Als je bedenkt dat je maar 6 liter hebt, kun je je voorstellen dat dit een kritieke situatie was. Ik kreeg dan ook meteen een bloedtransfusie.

Rond 9.30 werd ik wakker op de uitslaapkamer. Er was een ballon in mijn baarmoeder geplaatst, gevuld met 500 ml water. Deze was bedoeld om het bloeden te stelpen. Ook was er een tampon (lees: 6 meter gaasverband) in gestopt. Ik had in beide armen een infuus. Zo hebben we onze ouders gebeld om het nieuws te vertellen. Ik werd terug naar de kamer gereden. Elk kwartier kwam er wel een verpleegster binnen, om een infuus te verwisselen, om pijnstillers toe te dienen, om mij op mijn andere zij te leggen, om mijn bloeddruk te meten, om bloed te prikken of om Lauren te verzorgen.

Je wordt geleefd

Ik heb de eerste dagen van Lauren haar leven dan ook in een roes beleefd. Ik had heel veel pijn, kon me niet zelf in bed omdraaien en kon al helemaal niet voor ons kindje zorgen. Ik had 4 infusen, de ruggenprik zat nog in mijn rug, er zat nog een ballon en een tampon in mijn baarmoeder en een blaaskatheter. Ik kreeg elke dag spuiten (tegen trombose, pijnstillers, bloedprikken) en een paar keer per dag werd mijn bloeddruk gemeten. Uit bed komen was echt geen optie. Donderdag werd de helft van het water uit de ballon gelaten. Dat verlichtte al iets. Die avond werd de rest eruit gelaten en werden de tampon en de ballon verwijderd. Zo werden er in de uren die volgden steeds meer slangen en naalden verwijderd en kreeg ik wat meer bewegingsruimte. Vrijdagochtend mocht ik voor het eerst even naast mijn bed staan en lukte het die middag om samen met de verpleegster een paar meter te lopen. Vrijdagavond kon ik voor het eerst zelf douchen. Zaterdag ging het een beetje beter en die avond mochten we naar huis.

De kraamweek

De kraamweek was ook een pittige week. Ik kon nog steeds niet veel, ik was nog heel slap en duizelig van het bloedverlies. Gelukkig hadden we een heel lieve kraamhulp en ook Willem was een enorme steun. Ik heb een week lang eigenlijk vooral geslapen. Pas toen ik een week uit het ziekenhuis was, kon ik voor het eerst een heel klein stukje buiten lopen.

Hoe gaat het nu?

Inmiddels is Lauren 4 weken oud en ze doet het heel goed. Ik ben langzaam wat aan het opknappen. Ik kan al wat verder lopen en mijn tempo is ook al iets hoger (hoewel ik nog steeds langzaam ga hoor). Ik merk dat ik nog steeds snel moe ben en dat 1 of 2 wandelingetjes per dag wel genoeg zijn. Lopen doet ook nog steeds pijn, maar (lang) zitten ook. Ook kraamvisite is nog erg zwaar voor mij, dit stellen we dan ook nog even uit. Ik ben nog onder controle bij de gynaecoloog. Bij de controle 2 weken geleden bleek dat er nog een klein stukje placenta in de baarmoeder is achtergebleven. Het zou kunnen dat dit er nog vanzelf uit komt, anders moet ik helaas nog eens geopereerd worden.

De bevalling heb ik in een roes beleefd. Nu ik me iets beter voel, begint het allemaal een beetje binnen te komen. Op de meest onverwachte momenten komen er ineens herinneringen naar boven en word ik emotioneel. Ik heb dan ook hulp om deze traumatische ervaring een plekje te geven.

Sporten na de bevalling

Ik dacht, ik ga lekker fit de bevalling in, dan kan ik het sporten na 6 weken weer lekker oppakken. Dat voornemen kan ik op mijn (inmiddels aardig geslonken) buik schrijven. Maar ik ben al lang blij dat ik inmiddels weer voorzichtig wat kan wandelen en dat ik me al een stuk minder duizelig en slap voel dan 3 weken geleden. Kleine stapjes vooruit dus. Volgens de dokter kan het gemakkelijk een half jaar gaan duren voor ik me weer oke voel, maar superwoman hier zal wel even bewijzen dat dat ook sneller kan ;). Ik ga mezelf in ieder geval niet dwingen. Elke meter die ik meer kan lopen is een kleine overwinning.

Tijdens de zwangerschap kwam ik 20 kilo aan. Daarvan ben ik er alweer 15 kwijt. Ik hield vooral heel erg veel vocht vast en dat heb ik geweten! Ik zweette me helemaal te pletter. De komende tijd ga ik lekker wandelen en pas als ik mezelf weer goed voel ga ik wel aan die laatste 5 kilo werken. Ik merk wel dat mijn lichaam helemaal veranderd is. Mijn spieren zijn nergens meer te bekennen en alles voelt zachter. Kan me eerlijk gezegd niet heel veel schelen, zodra ik er klaar voor ben ga ik er wel weer mee aan de slag. Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte!

Hoe heb jij je bevalling ervaren?

Advertenties

Een gedachte over “Mijn bevallingsverhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s