De roze wolk bestaat niet.

De roze wolk bestaat niet. Althans, niet voor mij. Laat ik beginnen met te zeggen hoe moeilijk ik het vind om dit online te zetten. Tijdens het schrijven kwam alles weer naar boven. Toch wil ik mijn verhaal kwijt, in de hoop anderen ermee te kunnen troosten en om het zelf te verwerken. De zwangerschap vond ik vreselijk, maar ik troostte me met de gedachte dat het maar 9 maanden duurde en dat daarna het Grote Genieten zou komen. Boy was I wrong. Niets had me kunnen voorbereiden op dat dramatische begin en de intens verdrietige weken na de bevalling.

Uitkijken naar het einde van de zwangerschap

Zwanger zijn vond ik vreselijk. In  dit artikel schreef ik over de vreemde opmerkingen die ik kreeg en hoe die me raakten. Ik vond het niet leuk dat ik zo dik werd (+20 kilo) en dat ik beperkt werd in mijn doen en laten. Ik voelde me door de hormonen ook nog eens echt een andere geest in een ander lichaam en dat vond ik ontzettend naar.

Ik keek dan ook erg uit naar het moment waarop ik niet meer zwanger was. Het moment waarop ik me weer mezelf zou voelen. Natuurlijk wist ik dat dat een tijd zou gaan duren. Die hormonen zijn nou eenmaal niet de volgende dag verdwenen. Maar als die buik al niet meer in de weg zat, die plofkop minder opgeblazen was en ik weer wat meer lucht kreeg, zou ik me al een stuk meer mezelf voelen.

Bang voor een depressie

Door de vervelende zwangerschap had ik soms de angst dat ik het mijn kindje kwalijk zou nemen dat ik me zo rot had gevoeld al die tijd. Ik begon me zorgen te maken, want wat nou als ik niet van het kindje hield? Wat nou als ze de baby in mijn armen legden en ik niks voelde? Ik besloot, op aanraden van de verloskundige, met de praktijkondersteuner te gaan praten over mijn angsten. Zowel de verloskundige als de praktijkondersteuner hielden rekening met het gevaar op een postnatale depressie. In december kon ik op mijn werk de stress niet meer aan, waardoor ik brak. Heel wat tranen heb ik gelaten, zo verdrietig voelde ik me. Ik was en ben er heilig van overtuigd dat dit vooral een hormoonkwestie was, samen met het verliezen van de controle.

En toen was daar die bevalling from hell

Over de bevalling heb ik  een artikel geschreven, dus ik zal je de uitgebreide versie besparen. Kort samengevat: na een ingeleide bevalling van 44 uur scheurde mijn placenta en moest operatief verwijderd worden. Ik verloor daarbij 4 liter bloed en kreeg een bloedtransfusie.  Ik kan me niet eens herinneren hoe ik me voelde toen Lauren op mijn borst werd gelegd. Ik was volledig uitgeput en lamgeslagen. Ik weet alleen nog ik blij was dat ze zeiden dat ik onder narcose moest, omdat ik dan eindelijk kon gaan slapen.

Maar nu gaat alles toch goed?

3 Dagen nadat Lauren geboren was, mochten we naar huis. De kraamhulp kwam en ze mocht vanwege de ernst van de situatie een paar dagen langer blijven. Ik werd goed verzorgd, maar ik voelde me zo verdrietig. De eerste 2 weken bestonden uit in bed liggen, mezelf (laten) dwingen iets te eten, gevecht met kolven, bezoekjes van de dokter, de verloskundige (2x) en nog een aantal mensen die ik stomweg ben vergeten. Geen visite (behalve onze ouders) en geen feestelijkheden.

Wanneer mensen vroegen naar de bevalling en we vertelden hoe het ging, was meestal de directe reactie “wat vervelend, maar gelukkig gaat het nu goed”. Ik voelde me onbegrepen. Ik had die bevalling amper overleefd, ik zat met een ijzertekort waar je u tegen zegt, alles deed pijn en ik kon me amper bewegen.

Kraamtranen

En toen kwamen de kraamtranen. Die had ik wel verwacht, maar dat het verdriet zo intens zou zijn, had ik echt niet gedacht. Ik bleef maar huilen. Om alles en iedereen. Om leuke en vervelende dingen. Om de frustratie dat ik me amper kon bewegen en dat mijn herstel lang zou gaan duren. De eerste dagen dacht ik nog, dit gaat voorbij. Ik was dolblij met onze dochter. Die kraamtranen zijn normaal en ik moet dit gewoon even uitzitten. Maar het ging niet voorbij. Het werd alleen maar erger. Overal zag ik dingen die herinneringen aan het ziekenhuis opriepen. Ik wilde dat alles weggehaald werd. Ik wilde weer een normaal leven en die periode zo snel mogelijk achter me laten.

Huilbaby

De eerste dagen gingen in een waas aan me voorbij. Ik kon zelf niks en mijn vriend zorgde voor Lauren. Ook kwam mijn moeder veel langs. Na een week kon ik weer een beetje lopen, maar naarmate ik lichamelijk herstelde, ging ik me mentaal steeds slechter voelen. Lauren bleek (wegens wat later bleek medische redenen) de hele dag te huilen en dat zoog me helemaal leeg. Ik voelde me totaal machteloos. Wat was er met haar aan de hand en hoe konden we haar helpen?

Postnatale depressie

Bijna alle vrouwen ervaren een neerslachtig gevoel ca 3 tot 10 dagen na de bevalling, dit wordt veroorzaakt door de schommeling  van hormonen. Bij 10-20% van de vrouwen gaat dit gevoel echter niet weg. Meestal ontstaat dit gevoel rond de vierde maand. De symptomen van een postnatale depressie zijn: stemmingswisselingen, verlies van eetlust, slapeloosheid, intense prikkelbaarheid en woede, vermoeidheid, hechtingsproblemen met de baby en gebrek aan levensvreugde.

Eigenlijk kon ik bijna al deze punten afvinken, behalve de hechtingsproblemen. Gelukkig voelde ik me meteen enorm verbonden met mijn kind.

Maar het aanhoudende huilen maakte me totaal machteloos en versterkte mijn neerslachtige gevoelens. Verder moest ik nog een zware bevalling verwerken, waar ik simpelweg geen ruimte voor in mijn hoofd had.

Na een paar weken begon ik me toch wel zorgen te maken of ik niet op een depressie afstevende.

Ik heb hulp gezocht

Een paar weken na de bevalling ben ik teruggegaan naar het ziekenhuis, om de verpleging te bedanken voor de goede zorgen. Daar kreeg ik de naam door van een therapeute die gespecialiseerd is in het begeleiden van vrouwen met traumatische zwangerschappen, bevallingen en opstartproblemen. Ik besloot een afspraak te maken. Daarnaast werd ik ook begeleid door de praktijkondersteuner.

Alleen al mijn verhaal kwijt te kunnen en van iemand te horen dat dit verdriet er mocht zijn en dat het heel normaal was dat ik zo dacht, deed me al zo goed. Ze vertelde me dat het niet erg was dat ik dit niet leuk vond, dat het op deze manier ook echt niet leuk is. Door met haar te praten en door haar gerichte vragen en opdrachten, kreeg ik meer inzicht in de reden waarom ik me zo voelde en dat het gevoel er mocht zijn. Dat ik me niet hoefde te schamen dat die roze wolk in mijn geval niet bestond.

Ook via social media (met name Instagram) kreeg ik ineens veel bijval. Wat waren er veel meiden die dit ook hadden meegemaakt! Het is fijn om zo nu en dan van gedachten te wisselen met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en die weet hoe je je voelt.

Zo besefte ik me dat ik nog steeds moeite heb met kleine dingen, bijvoorbeeld het feit dat ik me het moment waarop ze op mijn borst werd gelegd niet goed meer herinner. De momenten die voor mensen met een “normale” bevalling zo mooi en onvergetelijk zijn heb ik niet gehad. Ik was alleen aan het overleven.

En nu?

Ik merk dat ik door deze moeilijke start een achterstand heb opgelopen. Ik vind het heel moeilijk om mijn kind uit handen te geven en dat doe ik dan ook niet. Ik zeg liever iets af dan dat ik iemand laat oppassen. Misschien komt dit doordat ik haar direct na de bevalling al achter moest laten, of door al die weken dat ze zo huilde omdat ze pijn had. Ik heb het gevoel dat ik dat moet compenseren, dat ik er voor haar moet zijn.

Het gaat zowel fysiek als mentaal al een heel stuk beter met me. Sporten pak ik mondjesmaat weer op. Maar door mijn lage bloeddruk en hartslag en door de hitte van de afgelopen tijd voel ik me nog steeds heel erg duizelig en slap, dus ik ben wel genoodzaakt rustig aan te doen.

Ik ben nog snel gestrest, heel erg vergeetachtig en ik kan ook nog snel verdrietig worden van bepaalde herinneringen. Ook is het vaak nog moeilijk om mijn verhaal te vertellen tegen mensen die het nog niet kennen. Net of het besef nu pas binnen begint te komen, nu ik niet meer alleen maar bezig ben mezelf op de been te houden.

Ook merk ik dat ik nog niet graag de deur uitga voor sociale aangelegenheden. Ik heb nog veel moeite me te concentreren op gesprekken, zeker als het met meerdere mensen tegelijk is. Ik heb nog heel erg de rust nodig. Ik voel me kwetsbaar en onzeker, op verschillende vlakken.

Ziekmelden

Dat ik me moest ziekmelden op mijn werk voelde als een zwakte. Ik kon toch weer gewoon lopen en zitten? Zouden mensen me nu een aansteller vinden? Of zouden ze zich afvragen waarom ik niet werk? Maar telkens als ik eraan dacht dat ik weer moest gaan werken, raakte ik overstuur.

In samenspraak met de bedrijfsarts en mijn behandelaar is besloten dat ik over een paar weken weer heel langzaam aan het werk ga. Beetje bij beetje en niet teveel hooi op mijn vork nemen. Als ik er op die manier aan denk, raak ik er niet meer overstuur door.

Langzaam de draad weer oppakken

Tot die tijd pak ik langzaam de draad weer op. Ik ga weer eens bij vriendinnen langs, we doen leuke dingen met ons gezinnetje, ik leer steeds meer om Lauren een beetje los te laten.
Ik doe weer dingen die me blij maken, zoals wat sporten en zelfs hier en daar een les vervangen van collega’s die vakantie hebben. Daarna voel ik wel altijd dat mijn lijf nog niet is hersteld, dus ik moet het rustig aan doen, maar dat lukt heel goed.

Het is tijd dat ik uit mijn bubbel kom. Al die tijd is het leven volledig aan me voorbij gegaan. Ik kreeg niet mee waar anderen mee bezig waren, daarvoor was simpelweg geen ruimte in mijn hoofd.

Lauren sliep altijd slecht, tot een uur of 4 in de ochtend, maar sinds een paar weken is ze elke nacht elk uur wakker. Daardoor ben ik inmiddels zo ontzettend moe, dat ik mezelf maar een beetje door de dagen heen sleep.
Toch ben ik wel toe aan wat structuur in mijn leven, de draad weer oppakken. Ik vind het fijn om straks op vaste tijdstippen te werken, te sporten, een les te geven. Als Lauren dan ook nog leert slapen, komen we er samen vast snel helemaal bovenop!

Bedankt voor het lezen van dit misschien wat zware verhaal. Ik kan oprecht zeggen dat het ergste voorbij is en dat ik er nu bijna doorheen ben. Laat het Grote Genieten nu maar beginnen en back to reality. Heb jij ook zoiets meegemaakt? Ik zou het leuk vinden iets van je te horen.

Advertenties

10 gedachtes over “De roze wolk bestaat niet.

  1. Sanne zegt:

    Wat een heftig verhaal.. Je bevalling is ook echt enorm zwaar geweest zeg. Bij mijn eerste zoon heb ik ook een ppd gehad, wat herken ik goed wat je omschrijft.. Blijf volhouden, op een dag ben je weer helemaal jezelf en geniet je nog meer van de gewone dingen dan voor je ppd. Echt waar! Ik wist zeker dat ik dit risico nooit meer wilde nemen, maar nu 4 jaar later trotse ouders van ons tweede mannetje en de wolk was knalroze deze keer. Geef jezelf de tijd, op een dag verdwijnt je onbestemde gevoel naar de achtergrond en wordt het een herinnering. Ik wens je het allerbeste, en slaap.. 🍀

    • EllenSteuten zegt:

      Wat lief, dankjewel! En wat fijn dat je tweede ervaring zoveel mooier is! De roze wolk bestaat dus wel! Wel herkenbaar, het genieten van die kleine dingetjes. Die maken dat het alles waard is. Ook het niet slapen ;).

  2. Susanne zegt:

    Wat goed dat je het op papier hebt gezet. Het lijkt soms alsof iedereen een roze wolk heeft na de bevalling, maar dat is natuurlijk lang niet bij iedereen zo. Ook bij mij niet en mijn bevalling was lang niet zo traumatisch als bij jou. Hartstikke goed dat je hulp hebt gezocht, stapje voor stapje kom je er wel!

  3. Lianne zegt:

    Ik kwam je foto tegen via Instagram en moest het verhaal even lezen. Wat heb jij meegemaakt en knap dat je dit op papier hebt durven zeggen.

    Mijn bevalling was ook niet zoals de boekjes beschrijven en als ik dit lees, komen bij mij de tranen ook in de ogen. Van jouw verhaal, maar ook mijn eigen herinneringen.

    Het komt goed en je bent super knap en sterk dat je dit durft te schrijven!

    Groetjes,
    Lianne

    • EllenSteuten zegt:

      Hoi Lianne,

      Wat lief, dankjewel. Het is zo fijn om herkenning te krijgen. Bevestigt op de een of andere manier toch dat ik me niet aanstel ofzo.
      Hoop dat jij helemaal bent hersteld en kunt genieten van je kindje(s).

      Groetjes,
      Ellen

  4. Bianca zegt:

    Knap van je dat je deze ervaringen, emoties en gedachten deelt. Hopelijk lukt het je beetje bij beetje met hulp van anderen om de vervelende gebeurtenissen of ervaringen een plekje te geven. Ik duim voor je dat je snel weer beter slaapt!! Slaapgebrek is volgens mij het vervelendste wat er is… 🙈
    Succes en ook heel fijn om te lezen dat je ondanks alles toch kunt genieten van jullie prachtige mupke!! 🍀💕
    Gr van je oude buurmeisje ☺️

    • EllenSteuten zegt:

      Dankjewel Bianca! Het is echt een heel lief en vrolijk kindje, dat maakt echt alles goed. En het is een fase ;). Dus ook dit gaat gewoon voorbij. Het is wel heel fijn om te merken dat het beetje bij beetje steeds beter gaat, ik ben al zoveel verder dan 3 maanden geleden.
      Groetjes, Ellen

  5. Karin Feijen zegt:

    Hey lieverd, dat heb je mooi geschreven, goed hoor dat je zo eerlijk bent!! Ik herken echt wel veel dingen hoor, gelukkig niet alles.. Hopelijk gaat het snel weer beter en kunnen we lekker een hapje gaan eten samen!.. dikke kus van Karin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s